...

 

...

 

...

 

Nurt emocji

 

Zakwas serca

 

       Przyszedł czas kiedy znów miejscem pożądanym staje się kawałek brzegu, miejsce przy graniczniku wydm i las. Przyszedł czas, w którym odsłoniłem bezbronną duszę, rozerwałem na pół  serce i zburzyłem otaczający świat. 

Znów zgubiłem się w głowie 

Znów kłaniając się przed życiem nisko w pas, zawiodłem, znów płonę i jednocześnie w głębinach tonę, zabijam się na wszystkie sposoby gdy nad urwiskiem zniszczenia stoję i wierzę, że w końcu swój ból ukoję. Przyszedł czas kiedy nie widzę już siebie, kiedy nie widzę już Was, a moja głowę wypełnia kwas, którego nie chce, którego wciąż nie pojmuje, który jest jak wszechobecny hałas, jest jak uraz kręgosłupa, jak ogromny przed twarzą głaz, jak serca zakwas. 

Przeszedł czas, który wszystko zmienia, prócz mojej wiary. 

Bez deklaracji